Ik heb in 1979 een abortus laten doen. Ik was drieëntwintig. Daar heb ik nooit met iemand over gesproken, ook niet met je vader, en jij hoort het nu voor het eerst. Dat is iets om bij stil te staan voor ik verder ga. Het is niet dat ik het verzwegen heb omdat ik me schaamde voor de keuze. Ik heb me wel geschaamd voor het feit dat ik er niet over kón praten, en die twee dingen zijn niet hetzelfde.
De man met wie ik toen samen was, dat ging niet goed. Dat wist ik al langer en ik wist het ook in de weken dat ik erachter kwam dat ik zwanger was. We hadden ruzie over dingen die ik me nu niet eens meer goed voor de geest haal. Hij wilde dat ik thuis bleef. Dat is misschien het kortste wat ik erover kan zeggen. Ik werkte op een kantoor in Utrecht, ik verdiende mijn eigen geld, en ik wist heel zeker dat als ik dit kind kreeg met hem, ik in een leven terecht zou komen waar ik niet meer uit kwam. Niet zozeer vanwege het kind. Wel vanwege hem.
In die jaren ging dat via Stimezo. Officieel was het nog niet legaal, dat werd het pas in 1981, maar er werd niet meer vervolgd. Ik ben er met de bus naartoe gegaan. Een vriendin had het nummer voor me opgezocht en de afspraak gemaakt; verder wist niemand het. Mijn vader zou het nooit hebben goedgekeurd. Daar twijfel ik niet over. Mijn moeder zou het niet hebben kunnen verdragen, denk ik nog steeds. Of misschien wel, maar dan op een manier die ik haar niet wilde aandoen. Ik weet ook niet of dat klopt. Sommige dingen denk je over je ouders en je weet niet of het waar is, want je hebt het ze nooit gevraagd. Ze zijn beiden overleden zonder het te weten.