Mijn vader is in 1974 vanuit Marokko naar Nederland gekomen. Op zijn achttiende liet hij huis en haard achter, terwijl zijn hele familie in Marokko bleef. Eenmaal hier heeft hij via de nonnen in Vught Nederlands geleerd en is hij vanuit het niets een bestaan gaan opbouwen, met eigen bedrijven afgewisseld door periodes in loondienst.
En dat is, eerlijk gezegd, ook ongeveer alles wat ik erover weet. Ik heb nooit echt details gehoord over waarom hij bepaalde keuzes maakte, hoe hij zich voelde toen hij hier aankwam, wat hij allemaal heeft meegemaakt of welke lessen hij eruit heeft getrokken. Een halve eeuw aan ervaringen en wijsheid die hij aan mij door had kunnen geven, maar die altijd ergens tussen ons in is blijven hangen.
In 2021 kreeg hij een hersenbloeding. Toen ik daar bij hem in het ziekenhuis stond en hem in dat bed zag liggen, betrapte ik mezelf erop dat mijn gedachten al naar begrafenisteksten gingen, en ik besefte hoe weinig ik eigenlijk over hem zou kunnen vertellen. Zoveel vragen, en zo weinig antwoorden. Hij heeft de hersenbloeding overleefd, maar is sindsdien halfzijdig verlamd en spreken gaat moeizaam. Juist die periode heeft mij aan het denken gezet over zijn verleden en over al die vragen die ik nooit had gesteld. Het ingewikkelde is dat mijn vader uit een generatie en een cultuur komt waarin je dingen eerder draagt dan dat je ze bespreekt; jezelf openstellen en kwetsbaar zijn zit er niet zomaar in. Daar komt bij dat hij geen schrijver is, en al helemaal niet tech-savvy.
Maar wat als de vragen vanzelf bij hem binnen zouden komen, op een manier die wél bij hem past? Via WhatsApp, dat hij toch al elke dag gebruikt, en met de mogelijkheid om simpelweg op het microfoontje te drukken en zijn verhaal in te spreken, rustig, op zijn eigen manier. Zo is het ook gegaan: hij begon te vertellen, en in dat ene jaar heb ik mijn vader beter leren kennen dan in de dertig jaren daarvoor.
Wat begon als een manier om mijn eigen vader écht te leren kennen, is uitgegroeid tot In Eigen Woorden, voor iedereen die te lang wacht met het stellen van de vragen die er werkelijk toe doen.
